skip to Main Content

12 aug – de tocht naar het noorden van Lombok

Vroeg in de ochtend vertrekken we met 2 auto’s naar het noorden. We hebben besloten niet met de pick up trucks te gaan zodat we geen politie escorte hoeven en dit geld voor andere goederen kunnen gebruiken. Een auto voor alle spullen waar Rus in mee rijdt en in de andere auto zitten zijn vrouw, zijn zoontje van 5 jaar , 2 broers en een neef van Rus en Holis en ik.

We besluiten ook om toch maar via Senggigi te gaan en niet via de Pusuk omdat daar misschien landverschuivingen kunnen zijn en niet veilig is. Voorbij Senggigi wordt de schade steeds meer zichtbaar en het wordt steeds stiller in de auto en de koppies steeds bleker…..wat kunnen we nog meer verwachten als het hier al zo erg is??? In Tanjung is de schade vreselijk groot, ook het ziekenhuis, de kantoren, winkels, scholen, moskeeen…..gaten in de weg, stukken wegdek staan omhoog. Brug kapot, weg afgesloten en moeten we omrijden….Ieder houdt zijn hart vast…..

Uiteindelijk komen we aan in Daniang waar veel fam van Rus woont en onze eindbestemming is en hier staat bijna niets meer overeind!!!! Overal puinhopen, stukken zink, halve muren, scheve huizen en karkassen….Ik dacht dat ik in de 24 jaren dat ik in Indonesie al veel had meegemaakt maar dit slaat alles!!! Geen woorden voor en we konden alleen maar aaahhh en oooh en aduh en….en…. uitkramen en geloofden onze ogen niet..…..

Maar onderweg zagen we ook heel veel tentenkampen. Veel van zelf in elkaar gezette shelters met zeildoek maar ook regelmatig opgezette kampen met goede tenten van de Regering, militairen of Rode Kruis.

Ook heel veel konvooien met hulpgoederen al dan niet onder escorte, veel vrachtwagens met goederen, pick up trucks. Mensen van t.v. die goederen kwamen brengen en van het Rode Kruis en de militairen.

Omdat het zondag is is het extra druk want nu kunnen de mensen naar hun fam. om te kijken hoe daar de situatie is.

De sfeer in de tentenkampen is heel rustig en gelaten en de kinderen zijn blij en spelen of er niets aan de hand is. Geen paniek maar veel meer verslagenheid en de mensen zijn bijna allemaal getraumatiseerd. Bang en snel in paniek.

In Daniang gaan we dus de pakketjes uitdelen en de mensen zijn heel erg blij en dankbaar. Ik verontschuldig me eerst dat we foto’s gaan nemen maar leg uit waarom en ieder begrijpt het en vindt dat prima. We gaan rondlopen om de situatie beter te overzien en ik merk ineens dat er een lange stoet achter me loopt en foto’s van mij loopt te maken met hun mobieltje ha ha ha!!! Dus dan breekt het ijs en komen de verzoekjes om met mij op de foto te mogen uiteraard mag dat nu!!

Een oudere vrouw wil me bijna niet meer loslaten en kruipt helemaal in me en blijft maar bedanken en biedt me van alles aan, zelfs het schaarse voedsel wat ze nog heeft, zo vreselijk aandoenlijk!!!! Ik kan nu dus ook makkelijk meer aan haar vragen. Zij vertelt me dat er 12 mensen zijn overleden alleen al in dit dorp en heel erg veel gewonden zijn ( verbaasd me niet naar wat ik om me heen zie!!!!) Ze krijgen ook al hulp van de Regering, eten, drinkwater tenten en medicatie vertelt ze, maar dat is natuurlijk niet genoeg. Ze kunnen zich niet wassen omdat de waterleidingpijp kapot is gegaan ( 6 km lang!!) Ze moeten nu 6 km lopen om water gaan halen en dan kunnen ze zich eens per week wassen!!! Ik had het idée om dit te repareren maar zij vinden dat dit de taak van de Regering is en ze willen liever geld om weer een huis te kunnen bouwen….

Ze wilde nog veel langer met mij praten maar Rus kwam naar me toe en zei we moeten gaan Yantin want we zijn allemaal bang voor naschokken…

Blij met deze Ned hulp lieten we de mensen achter en reden we terug om Erwin en Barry te ontmoeten die onderweg waren naar Tanjung en we zouden hen in Pemenang ontmoeten. En dat lukte!!! Zij waren met een groep jongens van de motorgroep van Erwin en hadden een lading vol spullen op een grote truck staan om uit te delen. We konden even info uitwisselen en hebben overlegd wie waar survey gaat doen en we gaan met elkaar verder deze week, dan hebben we meer geld om spullen te kopen en zij kunnen makkelijker auto’s e.d. regelen dan ik en dan inkopen doen. We houden dus kontakt met elkaar en gaan zo snel mogelijk met elkaar weer op stap.

Barry vertelde dat de weg over de Pusuk begaanbaar was dus zijn we via daar terug gegaan En ook daar heb ik mijn adem ingehouden…..Pemenang ligt plat!!!! Een grote puinhoop overal, mensen hebben bijna niets meer…..

Ook stukken over de Pusuk waar alles plat lag en dan nog Wadon, niet ver van Gunung Sari waar ook nog heel weinig overeind staat…..

We besloten om nog even door te rijden een stukje de bergen in bij Gunung Sari naar Dopang want we hadden gehoord dat het daar ook niet best was…..Nou inderdaad, ook bijna alles plat en heel veel tenten….

Vreselijk!!!!!!!!!!!!!! En dan hebben wij nog maar een klein gedeelte gezien van Lombok! Wat een giga ramp en hoeveel jaren zal dit duren voordat alles weer een beetje opgebouwd zal zijn vraag ik me af……hulp wordt geboden maar dat is op veel te kleine schaal en er zijn duizenden zonder huis en dan ook duizenden met een zwaar beschadigd huis en dan…en dan….en dan…………………

De chauffeur die ons reed ( via Pak Tarik) slaapt zelf ook in een tent en vroeg mij of hij alsjeblieft weer met ons mee mocht en hij heeft foto’s gemaakt want wil ook donaties vragen aan gasten uit Saudi waar hij soms mee rijdt want hij wil heel graag ons meehelpen, dat mag toch wel bu Yantin??? GEWELDIG zulke mensen daar ga ik voor!!!!

Even uitgelegd dat we eerst alles even goed moeten bekijken en verslagen maken en overleggen maar dat ik hem zeker laat weten wanneer we gaan deze week en dan bel ik hem, Hij glunderde en zei: dat wil ik heel graag bu Yantin dankjewel!!!! Ontroerend toch!!!!

Ik kan nog wel vellen vol schrijven maar wil het eerst hierbij laten in de hoop dat jullie een eerste indruk hebben gekregen. Daarnaast heeft Holis heel veel foto’s gemaakt die we gaan uitzoeken zodat we het een en ander hierbij kunnen sturen. De eerste foto is de groep waarmee we gegaan zijn, Ik sta er dus niet bij omdat ik Holis op de foto wilde want hij staat verder nergens op als fotograaf zijnde en was wel een heel belangrijk persoon in deze missie. De andere foto’s spreken voor zich neem ik aan.

Ik heb namen genoemd omdat ik weet dat verschillende mensen personen kennen of plaatsen kennen, vandaar.

Nogmaals heel veel dank, mede namens iedereen die we vandaag blij hebben kunnen maken, voor julie fantastische steun!! Het geld stroomt binnen, echt geweldig dus we kunnen hopelijk nog veel mensen helpen!!! We hebben enkele kleine naschokken nog gehad vandaag maar ik heb het gevoel dat we er bijna doorheen zijn. Laten we hopen dat dit gevoel juist is….

Lieve groet, mede namens Holis,

Jantine.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Translate »
Share This

Share This

Share this post with your friends!

Back To Top
%d bloggers liken dit: